Euskal aditza enbor beretik

Ikusten dugu, aspaldi edo betidanik, euskal aditza “latin” egituraren moldean sailkaturik izan dela, batez ere elizgizonek ekoiztua (indikatibo, baldintza, subjuntibo, potentzial, ... Bigarren ohar bat : (1968-Arantzazun : “... Euskararen batasunerako, nafarreraren eta gipuzkeraren aditza, hala nola erdialdeko euskalkietako aldaerak, hartu ziren oinarritzat...“ ).

Idazkera, zenbait aldi, herrialdetako ahoskeran finkatu da, eta ez aditzaren oinarrian. [Adb: “daiteke” → “ditaike”; “naitekeo”→“nitakio”; “zaigu”→“zaiku”; “baleue”→“balebe”; “balizaio” → “balitzeio”; etab...]. 

Hortarik eta beste arazo azkar askoren gatik bistan dena, sorturik lizake “euskalkien” galtzeko beldurra edo ere hedaturik izan den ustekeri hau : “euskara ikastea zaila da”. Oinarriak daugularik erakusten euskalki guzien hurbiltasuna edo ere berdintasuna, aditz batuaren bidean.Beraz, “ENBOR”-etik abiaturik, “ADAR” horien bidea zein izan den aztertzera ausart gaiten.

Sü Azia

• Kontaktua: Sü Azia